کتاب خودت باش پسر نوشته حمیدرضا رضوانی اول است. این کتاب یک راز مردانه است و نویسنده از زنان خواسته این کتاب را نخوانند. کتاب خودت باش پسر سعی دارد با نگاهی متفاوت به مسائل مردان بپردازد.
درباره کتاب خودت باش پسر
موضوع این کتاب درباره محبت بیش از اندازهی مادر به فرزندان است تا جایی که ممکن است آتش این مهربانی بیش از اندازه فرزند را بسوزاند. این کتاب در قالب یک داستان جذاب و واقعی و پژوهشی را که نویسنده در این زمینه انجام داده است، به مخاطب منتقل میکند. این کتاب به این مسئله روانشناسی میپردازد و راهکارهایی را برای دوری از آسیب رسیدن به پسران ارائه میدهد.
خواندن کتاب خودت باش پسر را به چه کسانی پیشنهاد میکنیم
خواندن این کتاب را به تمام مردان پیشنهاد میکنیم.
بخشی از کتاب خودت باش پسر
تا پیش از کشف آن میدان عظیم نفتی، آن منطقه حکم یک تبعیدگاه برای افراد شرور و خطرناک را داشت. یک نوار ساحلی چند کیلومتری که از یک سو آبهای زیبای خلیج فارس را در برابر خود میدید و از یک سو رشته کوهی عظیم که بر آن مسلط میشد، باعث شده دما و رطوبت هوا بالا برود و یک جهنم واقعی را درست کند و آن مشعلهای غولپیکر که گازهای حاصل از میدان نفتی را میسوزانند نیز شده بودند قوز بالای قوز!
با این حال من این جهنم را به آن خانهای که باد خنک و فرح بخش کولر در آن میوزید و انواع میوهها در ظرفها آماده و هر آن اراده میکردی هر نوع غذایی در آن مهیا و به بهشتی زیبا شبیه بود ترجیح میدادم چرا که چیزی که در آن شرایط انتظارم را میکشید بهوجود آمدن یک پسر بیعرضه دست و پا چلفتی بود و زندگی در این جهنم نوید ساخته شدن یک مرد محکم و باتجربه را میداد که برای زندگی آماده میشود!
گرچه پدر من یک بازنشسته ارتشی بود و تلاش میکرد من و برادرم را در کنار سه خواهرم مرد بار بیاورد اما زورش به مادرم نمیرسید و ما همیشه در خانه شاهد کشمکشی بین آنها بودیم که از سویی پدرم باسپردن خرید و کارگری در باغی که داشتیم و کشاورزی در باغچههای کوچک خانهمان که هر جایش رسیده بود آجرچینی کرده و خاکی ریخته و سبزیهایی را پرورش داده بود تلاش میکرد ما را مسئولیتپذیر و کاری بار بیاورد در برابر مادرم که اجازه نمیداد زیاد سختی بکشیم و تجربه کسب کنیم مانده بودیم که چه کنیم! حالا که فکر میکنم واقعاً نمیفهمم چرا اسم این را مهر مادری گذاشتهاند در صورتی که اگر تنها کنار پدرم میبودم شاید امروز بسیار پختهتر، باتجربهتر و مسئولیتپذیرتر از چیزی که اکنون هستم میبودم و زندگی بهتری داشتم.
گاهی هنگامی که با پدرم در حال گذر از خیابانی و یا مراجعه به ادارهای بودیم افرادی را میدیدم که به پدرم احترام زیادی میگذاشتند و میفهمیدم آنها سربازهایی هستند که زیر دست او خدمت کردهاند و گرچه آن زمان گمان میکردند پدرم سختگیری بیش از اندازهای به آنها میکرده و در دل شاید به او دشنام هم میدادند اما اکنون که پس از سالها او را ملاقات میکردند میدیدم که چقدر از ته دل از او سپاسگزار هستند که آن زمان که دوران خامی را میگذراندند.
این سختگیریها برای منظم و کاری بودن و انجام درست وظایفشان و حتی نظافت و پاکیزگی که باید رعایت میکردند چقدر در زندگی و کار امروزشان تأثیرگذار بوده و حالا میتوانند مانند یک مرد به دل زندگی بروند و از سختیها و ناملایمات نهراسند و به گفته خودشان انسانهای موفقی باشند.
